Κίτρινα Ποδήλατα feat. Γιάννης Κότσιρας "Πολύχρωμα μπαλόνια"
«Πολύχρωμα μπαλόνια»
Συμμετέχει ο Γιάννης Κότσιρας
Ακούστε το εδώ:
Spotify: https://spoti.fi/45lKwP4
iTunes/ Apple music: https://apple.co/45qMDRN
Deezer: https://bit.ly/3SOFy61
Στίχοι/Μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα.
Ενορχήστρωση: Κίτρινα Ποδήλατα.
Έπαιξαν:
Γιώργος Ράλλης: Τύμπανα.
Βασίλης Κατσαρέλης: Τρομπέτα.
Φωνητικά: Lou Is.
Alex: Ηλεκτρικές κιθάρες/ηλεκτρικό μπάσο.
Geo: Ακουστικές κιθάρες / κρουστά
Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο studio anaδυcις από τον Θεοδόση Χαρακόπη.
Το mastering έγινε στο VU mastering studio από τον Νάσο Νομικό.
Ευχαριστούμε τους Βαγγέλη Κυριαζή, Θάνο Καλέα (Kyriazis Studios) καθώς και τον Αλέξανδρο Κωνσταντινίδη Για την πολύτιμη βοήθειά τους.
Artwork: Μάνος Σαλούστρος
Lyric video: Κίτρινα Ποδήλατα.
Στίχοι: Πολύχρωμα μπαλόνια
Πολλά έχω ζήσει, μα αυτό θα κρατήσω
σαν κλείνω τα μάτια να βρίσκομαι πίσω
στης νιότης τα χρόνια, στου νου τα παλάτια
γιορτές στα μπαλκόνια, πανιά στα κατάρτια.
Κουκί και ρεβύθι, γιαγιάδες κι εγγόνια
νεράιδες και μύθοι στα ηλιόλουστα χρόνια
απ’ όσα έχω ζήσει, αυτό θα κρατήσω
σαν κλείνω τα μάτια να βρίσκομαι πίσω.
Εκεί, μικρό παιδί
απ την αρχή να ονειρευτώ τα χρόνια
εκεί, που όλα είχαν φως
κι ο ουρανός πολύχρωμα μπαλόνια.
Ξανά να αλητέψω με ξέγνοιαστο βλέμμα
σκισμένα παπούτσια, στα γόνατα αίμα
και μια τιμωρία που ακόμα θυμάμαι
αυτά θα κρατάω αγκαλιά όταν φοβάμαι.
Θυμίζει ο καθρέφτης όσα είχα ξεχάσει
ο χρόνος ο κλέφτης με έχει αλλάξει
στα μάτια ρυτίδες, σηκώνω το δέρμα
μα ακόμα η ψυχή μου γυρίζει το κέρμα.
Για να συνεχίσει με πίκρες και χιόνια
να βγει να νικήσει με βόλους και πιόνια
απ’ όσα έχω ζήσει, αυτό θα κρατήσω
να κλείνω τα μάτια να βρίσκομαι πίσω.
Εκεί, μικρό παιδί
απ την αρχή να ονειρευτώ τα χρόνια
εκεί, που όλα είχαν φως
κι ο ουρανός πολύχρωμα μπαλόνια.
Κι εσύ, στον αέρα της πρώτης σου νιότης
σε γυάλινη σφαίρα μικρός Δον Κιχώτης
λοξά με «διαβάζεις», μα θα ’ρθει η σειρά σου
απ’ όσα θα ζήσεις να πεις στα παιδιά σου
για μέρες βγαλμένες απ τα παραμύθια
που χαιρόσουν, πονούσες και ήταν όλα στ’ αλήθεια
με μια νοημοσύνη φωτεινή και δικιά σου
εγώ θα ‘χω φύγει, μα θα ‘ναι η σειρά σου
απ όσα θα ζήσεις, αυτό να κρατήσεις
να κλείνεις τα μάτια για να σεργιανίσεις
στης νιότης τα χρόνια, στου νου τα παλάτια
γιορτές στα μπαλκόνια, πανιά στα κατάρτια.
